„Faraon" Bolesława Prusa

Powieść, ukończona, jak głosi data na jej rękopisie, 2 maja 1895 r. o godz. 3 po południu, była drukowana w „Tygodniku Ilustrowanym" od dnia 5 października 1895 r. do końca roku następnego. Wydanie książkowe ukazało się w roku 1897. Powieść zaskoczyła zarówno czytelników jak i krytyków. Znano bowiem Prusa jako zdeklarowanego przeciwnika powieści o tematyce historycznej, namiętnego natomiast obserwatora współczesności, dążącego do jej poznania, zrozumienia i znalezienia dróg naprawy.

Szybko jednak przekonano się, że co prawda inspiracją do napisania utworu były zainteresowania pisarza Egiptem, ojczyzną najstarszej cywilizacji świata, ale w rzeczywistości jest on nie powieścią historyczna, lecz traktatem o państwie i władzy.

Czas i miejsce akcji

Wydarzenia toczą się w XI w. p. n.e., w okresie panowania dwudziestej dynastii faraonów i okresie zwycięstwa nad nimi kasty kapłańskiej.

Miejscem akcji jest Egipt, egzotyczna kraina rozciągająca się wzdłuż Nilu, w której panuje politeizm, kult zwierząt (wół Apis, krokodyle, skarabeusze), a kapłani są monoteistami. Powszechne przekonanie, że zniszczenie ciała uniemożliwia unieśmiertelnienie się duszy stało przyczyną powstania tradycji i obrzędowości (m. in. balsamowanie, piramidy). Faraon uznawany jest za „syna Słońca", a zatem istotę równą bogom.

Ramzes XII i jego syn to postacie wykreowane przez pisarza (rzeczywistości Herhor objął władzę po Ramzesie XI). W powieści Ramzes XIII jest młodszym, czwartym synem, jego starsze rodzeństwo nie wykazało potrzebnych władcy przymiotów umysłowych i fizycznych, jedynie im, wnuk arcykapłana, jest silny i mądry.

Fabuła utworu

Głównym problemem powieści jest walka faraona z kastą kapłańską o władzę w państwie:

Manewry wojskowe młodego księcia stanowiące dla niego egzamin na odpowiedzialnego wodza;

Spotkanie z Żydówka, Sarą;

Narada w pałacu i odroczenie terminu mianowania księcia dowódcą korpusu;

Napad na folwark Sary;

Podróże księcia po kraju i jego obserwacje;

Sprawa żydowskiego syna księcia i zamordowanie dziecka;

Wojna z Libią. Młody książę faraonem Ramzesem XIII;

Uroczystości pogrzebowe starego faraona;

Lykon w roli obłąkanego;

Ramzes w otwartej walce z kapłanami. Prowokacja Herhora;

Klęska i śmierć Ramzesa.

Państwo egipskie

Prus ukazuje państwo u schyłku jego świetności. Przyczyna upadku są:

- wyniszczające kraj wojny (brak rąk do pracy, jałowienie ziemi, zniszczenie rzemiosła powszechne zubożenie),

- zubożenie skarbca,

- niewystarczająca liczba wojsk,

- brak jedności etnicznej (Fenicjanie, Żydzi, Grecy),

- rosnące zadłużenie u cudzoziemskich lichwiarzy, pociągające za sobą zależność polityczną,

- wzrost potęgi ekonomicznej Felicjan,

- nadmierny rozrost biurokracji,

- walka kapłanów z faraonami o władzę,

- rozrzutny tryb życia możnych,

Społeczeństwo egipskie jest wyraźnie podzielone:

- arystokracja religijna i świecka;

- szlachta,

- kapłani,

- lud (chłopi, niewolnicy).

Chłopi (Prus nie odróżnia wyraźnie chłopów od niewolników):

są ciemni, wyzyskiwani, krzywdzeni, bici, gnębieni przez poborców podatkowych;

cierpią nędzę, głód, niedolę; muszą dźwigać całkowity ciężar faraona, jego dworu, arystokracji i kapłanów;

pracą swoją tworzą fundament materialny dla rozwoju kultury, ale cierpią największe upokorzenia:

- epizod ukazujący chłopa, który przez 10 lat kopał kanał, by zdobyć wolność osobistą. Obity popełnił samobójstwo,

- po napadzie na willę Sary na więzienie skazano kilkuset niewinnych chłopów, bez udowodnienia im winy,

- obrazy katowania chłopów w posiadłości wydzierżawionej przez księcia Dagonowi w zamian za pożyczkę finansową,

- opis piramidy Cheopsa jako krwawego owocu pracy i niedoli setek tysięcy ludzi,

Arystokracja:

opanowała najwyższe stanowiska w administracji państwowej i wywiera wpływ na całe społeczeństwo;

dzięki autorytetowi religii ma doskonale zorganizowany aparat szpiegostwa i zdrady;

żyje w przepychu, myśli tylko o używaniu i własnych korzyściach.

Kapłani

dzięki religii utrzymują w posłuszeństwie klasy panujące i uciskane;

elitarny charakter nauki sprawia, że mogą wykorzystywać ją dla spotęgowania swojej władzy (znajomość astronomii pozwala im wytyczać kierunek podróży okrętów, budowę kanałów, wykorzystywać zaćmienie słońca dla potrzeb politycznych; znajomość prawa pozwala Mentezefisowi bezkarnie zabijać jeńców pod nieobecność faraona, aby wzbudzić tym nienawiść Libijczyków do władcy; znajomość mediumizmu pozwala wykorzystać do swych celów Lykona);

skupili olbrzymi majątek (od wieków gromadzony w Labiryncie), którym mogą dysponować według woli;

są egoistyczni, samolubni; mają ogromne doświadczenie w zarządzeniu sprawami państwowymi.

Herhor: ambitny, wykwintny i opanowany polityk, nie kryje żądzy władzy; w jego przekonaniu interes państwa łączy się z interesem kapłaństwa; umie precyzyjnie i przebiegle obmyślać i realizować swe plany.

Mefres: jeden z najbliższych współpracowników Herhora; uparty, okrutny i mściwy starzec; nie przebiera w środkach, by zniszczyć znienawidzonego Ramzesa XIII (on nakazuje Lykonowi zabić faraona).

Mentezufis: drugi współpracownik wielkiego kapłana; zręczny polityk.

Pentuer: jedna z najszlachetniejszych postaci kasty kapłańskiej; syn chłopski; bezinteresowny obrońca ludu; sympatyzuje z młodym faraonem i służy mu rada.

Ramzes XIII

Młody następca tronu jest reformatorem: pragnie bronić ludu, którego los i krzywda żywo go porusza; chce przywrócić Egiptowi dawną potęgę mają do wyboru pogodzić się z kastą kapłanów i podporządkować ich woli lub rozpocząć z nimi walkę, wybiera drogę konfrontacji; uniezależnić się od oligarchii kapłańskiej i znaleźć oparcie u szlachty i niższych urzędników i kapłanów; planuje sięgnięcie do skarbów Labiryntu, by spożytkować je dla dobra kraju;

Popada w otwarty konflikt z kapłanami (- czyni Herhorowi uwagi odnośnie ureusza zdobiącego jego głowę, - Pentuer odmawia mu swego współudziału w walce z kapłanami, - kapłani odmawiają mu pożyczki, - wykorzystują sobowtóra jako narzędzia skompromitowania Ramzesa).

Decydujaca rozgrywka ma nastąpić dnia 23 Paofi (wydobycie skarbów z Labiryntu i zbrojne wystąpienie wiernego wojsk, ludu i niższych kapłanów; Ramzes liczy też na przyjaźń Penteura i Tutmozisa).

Wystąpienie kończy się klęską: - zaćmienie słońca, - śmierć Ramzesa XIII.

Młody faraon przegrał ponieważ:

nie docenił roli nauki, a wierzył tylko w siłę oręża (lekceważy doniesienie uczonego Menesa),

jest bezmyślny, porywczy, niecierpliwy, zmysłowy, lekkomyślny i gwałtowny; kierował się emocjami zamiast rozwagą i trzeźwym przewidywaniem taktyki.

W historii zapisał się jako nieodpowiedzialny młodzieniec i „łowca kobiet". Pozostanie niedoceniony i bezimienny, ale jego idea pozostanie - reformy, o które walczył, zostana przeprowadzone przez Herhora.

Wątki miłosne

Sara, Żydówka, postać bardzo szlachetna. Miłość do Ramzesa stała się treścią jej życia; nie pamięta mu upokorzenia i odepchnięcia, dla ratowania ukochanego przyjmuje na siebie domniemaną zbrodnię i umiera obłąkana.

Kama, kapłanka fenicka, to zawistna, próżna i ambitna kobieta, która chce upokorzyć rywalkę.

Hebron, córka króla Teb jest lekkomyślną i próżną dziewczyną, dbającą tylko o własnych korzyściach.