Tadeusz Żeleński

Tadeusz Żeleński, pseudonim Boy, urodził się 21 grudnia 1874 roku w Warszawie, zamordowany przez niemców w lipcu 1941 roku we Lwowie. Krytyk literacki i teatralny, tłumacz, publicysta. Syn kompozytora Władysława, cioteczny brat poety K. Tetmajera, od najmłodszych lat związany był ze środowiskiem artystycznym. Po ukończeniu gimnazjum w Krakowie studiował w latach 1892-1900 medycynę na UJ. Debiutował 1895 r. jako poeta, ogłaszając w tygodniku "Świat" cykl sonetów, w ostatnich latach XIX wieku obracał się w otoczeniu  S. Przybyszewskiego. W latach 1901-1906 pracował jako lekarz i publikował prace naukowe z zakresu pediatrii, podtrzymując nadal związki ze środowiskiem krakowskiej cyganerii artystycznej; Od 1906 roku występował jako współautor programów kabaretowych Zielony Balonik. Do zakończenia I wojny światowej był lekarzem kolejowym (1915 r. zmobilizowany do armii austriackiej), prowadząc zarazem ożywioną działalność przekładowczą z zakresu literatury francuskiej. W uznaniu zasług na tym polu odznaczony został 1914 r. palmami Akademii Francuskiej (za przekład Moliera) i 1922 r. Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. W 1919 r. rozpoczął pracę recenzenta teatralnego, którą kontynuował do końca życia. Od 1922 roku mieszkał w Warszawie, zajmując się wyłącznie pracą literacką i wygłaszaniem odczytów w całym kraju. Parokrotnie wyjeżdżał do Francji. W sezonie 1923-1924 był kierownikiem literackim Teatru Polskiego. Współpracował stale jako recenzent teatralny,  felietonista, publicysta i autor szkiców literackich z "Kurierem Porannym",  "IKC", "Wiadomościami Literackimi". W 1928 r. otrzymał (wspólnie z W. Borowym  i K. Irzykowskim) nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców dla krytyków  literackich, 1933 r. nagrodę literacką miasta Warszawy; powołany został do PAL.  W latach trzydziestych działał na rzecz organizacji poradni świadomego  macierzyństwa i prowadził kampanię publicystyczną w tej sprawie. Współpracował  przy założeniu instytucji Młody Teatr dla popierania rodzimej twórczości  dramatycznej. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się we Lwowie, gdzie objął  katedrę historii literatury francuskiej na uniwersytecie i współpracował  z czasopismami założonymi przez lewicowe środowisko literackie. Po zajęciu  Lwowa przez wojska hitlerowskie został aresztowany i wraz z innymi  przedstawicielami polskiej inteligencji rozstrzelany na stokach Kadeckiej Góry.