Bolesław Leśmian

Bolesław Leśmian (1878-1937) - poeta, prozaik, eseista i tłumacz. Pochodził ze środowiska spolszczonej inteligencji żydowskiej. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził na Ukrainie, kształcił się w Kijowie, gdzie ukończył gimnazjum klasyczne i studia prawnicze. Był współzałożycielem i reżyserem nowatorskiego Teatru Artystystycznego w Warszawie. W czasie wojny mieszkał w Łodzi, gdzie był kierownikiem literackim Teatru Polskiego. W 1933 roku wybrany został członkiem PAL, w 1935 przeniósł się do Warszawy i tu spędził ostatnie lata życia. Debiutował w 1897 r. Publikował na łamach "Życia" i później "Chimery". Tytuły zbiorów: - "Sąd rozstajny", - "Napój cienisty", - "Łąka", - "Dziejba leśna" W poezji Leśmiana wyróżniamy dwa typy utworów: - wiersze opisujące w plastyczny sposób przyrodę i przeżycia ludzkie, - utwory zawierające elementy baśniowej fantastyki. Cechy poezji Leśmiana: - konkretność obrazowanych zjawisk, - szczegóły, - sensualizm (odkrywanie wszystkimi zmysłami), - neologizmy, - był on przeciwnikiem poezji opisującej współczesność, cywilizację, urbanistykę. - tradycyjna wersyfikacja, - rytmika, - sylabotonizm, - stała średniówka, - bogactwo wyobraźni. Ulubione tematy: - miłość, - śmierć, - wizja z zaświatów, - baśniowość, - elementy ludowe.