Juliusz Słowacki

Juliusz Słowacki (1809-1849) uznany został za drugiego wieszcza polskiego. Był twórcą nowoczesnego dramatu polskiego, poetą, epistolografem, myślicielem. Jego filozofia genezyjska stanowiła swoistą odmianę romantycznej kosmogonii i historiozofii. Wzrastał w środowisku elity kulturalnej Krzemieńca i Wilna. Na Uniwersytecie Wileńskim studiował prawo. W 1829 r. wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu i w Biurze Dyplomatycznym Rządu Narodowego.  W tym czasie pisał wiersze patriotyczne ("Oda do wolności", "Hymn" i inne). W 1831 r. wysłano go do Paryża z misją dyplomatyczną. W 1832 r. wydał w dwóch tomach "Poezje", w których zamieścił powieści poetyckie: "Żmija", "Jan Bielecki", "Hugo", "Mnich", "Arab", tragedie: "Mindowe", "Maria Stuart". Pobyt w Genewie (1832-1834) i przeżycia z tego okresu utrwalił w poemacie "W Szwajcarii" oraz w lirykach. W tym czasie powstały także dramaty: "Kordian", "Balladyna", "Horsztyński". Słowacki podróżował do Włoch, potem był w Grecji, Egipcie i Palestynie. Wrażenia z wędrówek zamknął w utworach: "Hymn o zachodzie słońca", "Podróż do Ziemii Świętej z Neapolu", "Anhelli". Od 1840 r. stale mieszkał w Paryżu. Słowacki jest autorem poematu dygresyjnego "Beniowski" oraz 26 dramatów. Polemizował z Zygmuntem Krasińskim w utworze "Odpowiedź na 'Psalmy przyszłości'", w których prymatowi arystokracji w rozwoju społecznym przeciwstawił rewolucyjną postawę ludu. Zmarł w 1849 roku na gruźlicę. Jego prochy zostały przewiezione do Polski w 1927 r. i złożone obok Mickiewicza na Wawelu.